{FIC} CNN. DEAR YOU (55)

posted on 04 Oct 2011 20:55 by moodang002  in FICTION
Chansung's Point of View(16)
 
                     'เห้ย มึงเห็นจุนโฮมั้ยวะ?' ผมมาโรงเรียนด้วยอาการระสับระส่าย คนของผม.. จะมามั้ยนะ ผมถามเพื่อนทุกคนในชั้นแบบนี้ จนมันเอือมระอา
                     'น้องครับ เห็นพี่จุนโฮมั้ย?' และถามแบบนี้กับรุ่นน้อง(สาวๆ) พวกเธอก็ทำหน้าดีใจแหละครับที่ผมทำท่าจะไปคุยด้วย แต่พอเอ่ยชื่อจุนโฮเท่านั้นแหละ หน้าสลดกันใหญ่ ใครๆก็รู้ว่าผมคบกับจุนโฮ เรื่องของเรามันค่อนข้าง... เอ่อ.. ดัง - - นั่นแหละ ผมถามใครก็ไม่มีใครรู้ สงสัยคงหยุดอยู่บ้านมั้ง นั่นไง! จุนโฮโทรมาพอดี
                     'ฮัลโหลชาน วันนี้ไม่ไปนะ พอดีปวดหัวนิดหน่อยน่ะ กะว่าจะนอนพัก'
                     'อ่า โอเค งั้นจะจดเลคเชอร์ให้นะ พักผ่อนเยอะๆนะครับ'
                     'อื้ออ'
                     'รัก ดูแลตัวเองดีๆนะเด็กน้อยอีจุนโฮ'
                     'อื้มม รักเหมือนกัน'
 
                     ฮืมม.. อะไรกันเนี่ย ไม่มาโรงเรียนอีกละ บ่อยเกินไปแล้วนะอีจุนโฮ! นี่นายจะหยุดมันทุกวันเว้นวันเลยหรอไง? ทำไมไม่ดูแลตัวเองดีๆนะเด็กคนนี้ ยิ่งคิดถึงเค้า ก็ยิ่งอดห่วงไม่ได้นะครับ ตัวก็เล็กแค่นี้ต้องทำนู่นทำนี่เยอะแยะ เรียนหนังสือทำการบ้าน บลาๆ แถมยังนอนดึกอีก เกิดวันไหนไม่สบายหนักๆขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ นี่ยังโชคดีนะครับที่แค่เป็นลมหน้ามืด ถ้าเค้าเป็นหนักกว่านี้ ผมก็จินตนาการไม่ออกเหมือนกันว่าผมจะเป็นยังไง.
_________________________________________________________

                    'จุนโฮ โรคนี้มันรักษาได้นะ อาการของนายยังไม่ได้รุนแรง ตอนนี้นายยังกินยาได้อยู่ แต่ต่อไปถ้านายยังปล่อยไว้แบบนี้ การฉายรังสีอาจจะเอาไม่อยู่นะ'
                    'หมอครับ ให้เวลาผมอีกซักนิด ผม.. ผมไม่รู้จะทำยังไงดี'
                    'ทางที่ดี นายควรบอกแม่นายกับชานซอง.. พวกเค้าดูแลนายได้'
                    '........แล้วผมจะคิดดูครับ'
                    'คิดให้ดี.. คิดให้เร็วนะจุนโฮ เวลา..ไม่เคยรอใคร' ___________________________________________________________
 
(55) June 28
 
                                                                                                    28 มิถุนา
 
                   ผม.. ยังจำสีหน้าของแม่ 
                   เสียงแก้วในมือแม่ที่หล่นลงมาสู่พื้น
                   และความเงียบที่น่าหวาดกลัวนั้นได้อย่างดี
 
                   ใช่.. ผมบอกแม่แล้ว แม่ทำได้เพียงเอามือปิดปาก
                   และร้องไห้อยู่อย่างนั้น แม่ร้องไห้หนัก จนตัวสั่น
                   มือนั้นไม่สามารถปิดกลั้นเสียงสะอื้นของแม่ได้เลย..
                   แม่กอดผม และบอกผมว่า 'ไม่เป็นไรลูก จุนโฮของแม่ต้องหายดี'
 
                   ในใจของผม มันอ่อนล้าเหลือเกิน
                   ผมอยากร้องไห้เสียงดังๆ แต่ผมทำไม่ได้
                   แม่ของผมกำลังร้องไห้..
 
                   ผมต้องเข้มแข็ง
 
                   ผมขอร้องว่า อย่าบอกเรื่องนี้กับชานซอง
                   แม่ไม่เข้าใจ ได้เพียงแต่สะอื้น และถามถึงเหตุผล
                   ผมบอกเพียงว่า 'ผมต้องการเวลา..'
 
                                    
                                     แววตาของแม่ช่างดูเจ็บปวดเหลือเกิน...
                          
                           
                                                                                                     อี จุนโฮ
 
 
 
___________________________________
อะฮิงงง มาแล้วว xD
ยังมีคนอ่านอยู่มั้ยเนี่ย ! 55
ไม่เป็นไร แต่งต่อก็ได้
เพราะเห็นมีคนมาเม้นท์เพิ่ม
ขอบคุณนะคะ เรามีกำลังใจแต่งต่ออีกเยอะเลย !
จุ๊บจุ๊บ(?) <3
Tags: 2pmfiction, dear, junhoxchansung, you5 Comments
Previous | Next